![]() |
![]() |
![]() |
front |1 |2 |3 |4 |5 |6 |7 |8 |9 |10 |11 |12 |13 |14 |15 |16 |17 |18 |19 |20 |21 |22 |23 |24 |25 |26 |27 |28 |29 |30 |31 |32 |33 |34 |35 |36 |37 |38 |39 |40 |41 |42 |43 |44 |45 |46 |47 |48 |49 |50 |51 |52 |53 |54 |55 |56 |review |
Dvije nuklearne elektrane koje su prve proizvodile električnu energiju, u komercijalne svrhe, počele su s radom od 1963-1964. godine i poslije 1971.-1973. godine i predstavljaju model koji se zadržao i do danas. Do sredine 1980-tih Rusija je imala 25 operativnih reaktora, ali se nuklearna industrija počela susretati s problemima. Černobilska nesreća dovela je do zatvaranja pogona. Između Černobilske katastrofe 1986. godine i sredine 1990-tih, samo jedna elektrana bila finansirana i to: 4 jedinice Balakovo i tri jedinice Smolensk. Ekonomske reforme koje su uslijedile nakon raspada Sovjetskog Saveza dovele su do akutnog smanjenja sredstava za istraživanje i razvoj nuklearnog programa, a zaustavljen je veliki broj započetih projekata. Krajem 1990-tih godina počeli su pregovori o izvozu reaktora u Iran, Kinu i Indiju, pa je Rusija počela revidirati svoje nuklearne programe u onom omjeru u kojem su to dozvoljavala sredstva. Oko 2000. godine obnavlja se Rostov-1 (bivši Volgodonsk-1), a počinje sa radom 2001. godine sa kapacitetom 21 GWe. To utiče na moral ruske nuklearne industrije, te 2004. godine s radom počinje i Kalinin-3. Do 2006. godine Ruska vlada je odlučna da razvija nuklearni program i predviđa rast od 2-3 GWe godišnje do 2030. kao i izvoz postrojenja kako bi udovoljila svjetskim zahtjevima od 300 GWe u postavljenom vremenskom okviru. 2010. godine vlada je odobrila program koji bi trebao napraviti novu tehnološku platformu koja je bazirana na brzim reaktorima. Rosatom-ova dugoročna strategija podrazumijeva da do 2050. godine se u potpunosti pređe na sigurne brze reaktore sa zatvorenim sistemom goriva. Planirano je potpuno izbacivanje fosilnih goriva. |